◊ O gün ilginç bir hikâyeden de bahsetti Acun Ilıcalı. Gece 02.30’da Dalaman Havalimanı’nda buluşmuşsunuz. Dönüm noktalarından biri o buluşmaydı diyebilir miyiz?

– Eğer meslekte yükselme anlamında kırılma noktası mı diye soruyorsan, değildi. Zaten YouTube’da çoktan patlamıştım. Harbiye’de, İzmir Fuar’da sahneye çıkmaya başlamıştım. ‘Trendler’de 1 numaraya demir atmıştık. Paralı platforma geçme kararı için bir dönüm noktası diyebiliriz ama. Ben bir süre daha YouTube’da devam ederiz diye düşünüyordum, Acun Abi ikna etti bizi. Nitekim haklı da çıktı. Ücretli dijital platformlarda en fazla izlenen içerik bizimki iki sezondur.

◊ Bizde bir ‘heves kırma’ alışkanlığı var sanki. “Yapamazsın abi”, “Tutmaz abi”, “Hiç girme o işe sen” gibi… Yeri geliyor, insana en yakınındakiler söylüyor bunları. Sen de yaşadın mı böyle durumları?

– Ben genelde yapılmamış işler denediğim için kariyerim boyunca bu yaklaşımla sınandım. “Konuşanlar”ı iyi ki YouTube’da kendimiz yaptık ve direkt seyircinin beğenisine sunduk, yoksa sektör dinamiklerine kalsa bunların hiçbiri yaşanmayacaktı.

◊ Senin için “Sevmiyorum o adamı, küfür ediyor sürekli” diyenlerin ben üç-beş program sonra “Ne zeki adam” dediklerine şahit oldum…

– (Gülüyor) Ben önyargıları yıkmaya alışkınım. Bana da çok mesaj geliyor böyle.

KIRILMA NOKTAM O ELEŞTİRİ OLDU

◊ Merak ediyorum, sürdürülebilir bir iş yaptığına inanıyor musun “Konuşanlar” programıyla? Bunun sonu muhakkak gelecek mi, yoksa zamanla “Konuşanlar” mı değişecek?

– Onu hep birlikte göreceğiz. Bir kere her şey doğaçlama olduğu ve spontane şakalar yaptığım için kafamın yerinde olması lazım. Kafam yerinde olduğu, neşemi kaybetmediğim sürece de devam ederiz gibi geliyor.

◊ Çok büyük bir kitleye sahipsin. Programına gelenler arasında Sorbonne’da akademisyen olan da var, ilkokul mezunu güvenlik görevlisi de. Ama sosyal medyada sana sallayan da çok. Bu ne yaman çelişki?

– Maalesef ülkemizde büyük kitlelere mizah yapmanın ve başarılı olmanın bedeli bu. Kim olursan ol. Dijital dönemde başka türlü bir başarı hikâyesi mümkün değil. Mesela bilen bilir, Türkiye’de içinde birbirinden saygın üniversitelerin de olduğu 10’dan fazla üniversiteden ödül aldım. Üstüne Oxford’da “evrensel mizah” konulu söyleşiye davet edildim. Söyleşinin ardından, benim kitlemin eğitimsizlerden oluştuğuyla ilgili uzun, nefret dolu bir yorum okudum. İnanamadım. Oturdum, bu adama bunu yazdıranın ne olduğunu düşündüm. O kırılma noktası oldu. Artık kafaya takmak bir yana, gülüyorum çoğu yoruma.

ARTIK BAYRAMLAR MEZAR ZİYARETİYLE BAŞLIYOR

◊ Nasıl bir çocuktun ve nasıl bir anne-babayla büyüdün?

– Aşırı neşeli, hareketli bir çocuktum. Annemin bütün çocukluk anılarımda çileli, mücadele eden, evi ayakta tutmaya çalışan bir fotoğrafı var. Ben de ilkokuldan sonra okulla eş zamanlı çalışmaya başladım, destek oldum anneme. Babamsa çok çalışkan, ciddi ama iyi niyetinden ötürü periyodik olarak iflas eden, dolandırılan bir adamdı. Babaannem “el iyisi” derdi babama. Kendinden çok dışarının iyiliğini düşünen manasında. Bir de kız kardeşim var. Neredeyse her konuda birbirimizin zıddıyız. Ama çok seviyoruz birbirimizi.

◊ Unutamadığın bir bayram anın vardır diye düşünüyorum…

– Var ama öne çıkan bir anıdan ziyade genel olarak mutluluk hissiyatı var bayram anılarımda. Gerçi 3 yıldır eski neşem yok bayramla ilgili. Çünkü babamın mezar ziyaretiyle başlıyor bayramlar artık.

◊ Anneler hep der ya, “Oğlum onlar kendini kurtarır, olan sana olur” diye. Seninki de diyor mu böyle? Endişeleniyor mu senin için?

– Benim sayısalım çok iyiydi, annem de ilk başta ona üzüldü “Neden sayısalla ilgili bir iş yapmıyor” diye. Zamanla bu işteki tutkumu görünce değişti fikri. Şimdi birçok kişinin beni sevmesi hoşuna gidiyor. Zaten idmanlı benim annem. Evden, çocukluktan tanıdığı Hasan Can’ı görüyor ekranda da.

◊ Güngören’den yani büyüdüğün yerden sık sık bahsediyorsun. Bir insanın yetiştiği yer kariyerinde önemli mi sence?

– Biraz da hangi meslekte kariyer yaptığına bağlı galiba. Benim gibi anlatıcıysan çok önemli. Çünkü o reflekslerle sahaya çıkıyorsun. Sokaktan gelmek büyük avantaj sağladı bana. Çok hikâye birikti.

Kaynak: Hürriyet