Camdaki Kız dizisi ile ekranlara dönen Hande Ataizi Hakan Gence’ye samimi itiraflarda bulundu. Ataizi’nin açıklamalarının detayları haberimizin devamında…

Hande Ataizi’nin Açıklamalarından Satır Başları

Hepimiz bir kişiliğiz hepimizin kendine ait renkleri var. Renklerimizi prototipe indirdiğimiz zaman biz bizlikten çıkıyoruz. O zaman mutsuz bir kişilik oluyorsun. Bu benim gibi karakterler açısından çok da mutluluk verici bir şey değil. Ben bundan ödün vermedim.

Mutlu ve keyifli bir yaşam benim hedefim her zaman. Oğluma da hep onu söylüyorum ve kendin gibi olmak…İstediğin mesleği özgürce seçebilmek, kendi kararlarının bedellerini kendin ödemecesine bir yol seçebilmek bence sana mutluluğu getiriyor.

Bedel Ödedim

Ben bedel ödedim mi? Evet ödedim. Göz önünde olmaktan kaynaklı bir bedel ödüyorsun. Ben bu mesleği seçerken hiçbir zaman kalabalıklar arasında imzalar alınsın niyetiyle girmedim. Gerçekten oyuncu olmak istediğim için bu mesleğe girdim. Konservatuar okudum falan…

Çok göz önünde olunca her hareketin objektif altında oluyor. Yediğin, içtiğin, düştüğün… Sürekli izleniyor hissi insan sağlığı açısından çok da iyi değil. Otokontrollü bir halim var. O yüzden çok büyük bir savrulma yaşamadım.

Babamı En Son Gülhane Parkı’nda Gördüm

Bir kitap yazıyor olsam, ismi ne olurdu bilemedim ama yaşadığım trajedileri mizah diliyle aktardığım, gözyaşıyla gülümseme arası bir şeyler yazardım.

Babamı hiç tanımamış olmam bir trajedi esasında. Baktığında küçücük bir kızın hayatını değiştirecek şeyler yaşamışım. Sıkıcı bir hayatım olmadı.

7 yaşına kadar babamı gördüm. En son 7 yaşında Gülhane Parkı’nda gördüm. Finalimiz oldu. Bir de 17 yaşında nüfus cüzdanıyla alakalı bir durum olmuştu. O zaman karşılaştı. Duygu bağı gelişmediği için bir yabancı olarak algıladım. Kardeşimle biz anneciyiz. Anne bizim için çok önemli. Ben yaşamadığım için babayla alakalı mevzular bana uzak geliyor.

Bir üvey babam oldu. Üvey de demeyelim aslında bana çok emek verdi. Fakat hiçbir zaman annemle uymadılar. Değişik bir şekilde sonlanan bir durum oldu. 27 yaşındaydım. Kardeşim 10 yaşındaydı. Dedim ki “bu hayatta baba konusunda şanssızım demek ki…”

Hande Ataizi: İkinci Kadın Olmayı Hiçbir Zaman Kabul Edemem

Kaybetmekten Korktum

Ne zaman birini sevsem bağlansam, kaybetmekten korktum. ‘Baban bile bırakıp gitmiş…’ Karşımdakini de, kendimi de acımasızca yıprattığım zamanlar oldu.

Şemsiyeler, tuvalet penceresinden kaçmalar, 24 saat süren evlilik… Ben böyle bir insanım. Ben mesela o evliliği, iyi gitmeyeceğini görüp de 6-7 ay sürdürebilecek sakinlikte sabırda bir insan değilim. Eğer iyi gitmiyorsa, o gerçekten orada bitmek durumunda.

Şimdi geriye dönüp baktığımda çok çocuksu geliyor bazı şeyler. İstemiyorsan fotoğrafının çekilmesini, kapıdan çıkıp gidersin. Damdan atlamaya gerek yok.