Sinema ve televizyon dünyasında bazı mekânların adı çekilen yapımlardan çok başına gelenlerle anılıyor. Arka arkaya yaşanan yangınlar, kazalar ve talihsizlikler, kimi stüdyo ve platoların “uğursuz” olarak damgalanmasına yol açtı. Peki bu söylencelerin gerisinde ne var: Lanet mi, tesadüf mü, yoksa göz ardı edilen güvenlik zafiyetleri mi? İşte set dünyasının en çok konuşulan mekân efsaneleri.

Hollywood’un Perili Sahnesi: Universal’ın 28 Numaralı Platosu

Dünya sinemasının en ünlü “uğursuz mekân” söylencesi, Universal Stüdyoları’nın 28 numaralı platosuna aitti. 1925 yapımı “Operadaki Hayalet” filmi için inşa edilen dev opera dekoru, on yıllar boyunca sökülmeden korundu ve bu süre içinde platoda çalışanlar arasında tuhaf sesler duyulduğuna, ışıkların kendiliğinden yanıp söndüğüne dair anlatılar kulaktan kulağa yayıldı. Söylenceye göre platoda filmin efsanevi başrol oyuncusu Lon Chaney’nin “hayaleti” dolaşıyordu. Stüdyo tarihçilerinin “Hollywood’un en perili mekânı” olarak andığı plato, 2014 yılında yıkıldı; ancak efsanesi bugün hâlâ stüdyo turlarında anlatılıyor.

Alevlerin Yakasını Bırakmadığı Filmler

Sinema tarihinde bazı yapımlar, çekildikleri mekânlarda yaşanan olaylarla “lanetli film” listelerinin demirbaşı haline geldi. 1973 yapımı “Şeytan” (The Exorcist) bunların başında geliyor: Çekimler sırasında ana dekorun büyük bölümü nedeni tartışmalı bir yangında kül olunca, sette olağanüstü bir güç arandığına dair söylentiler alevlendi. Yapım ekibi yangını elektrik arızasına bağlasa da, filmin konusuyla birleşen bu olay “Şeytan laneti” anlatısının çıkış noktası oldu.

Benzer bir söylence 1976 yapımı “The Omen” (Kehanet) çevresinde de örüldü. Filmin hazırlık ve çekim sürecinde ekip üyelerinin bindiği uçaklarda yaşanan aksilikler ve art arda gelen talihsizlikler, dönemin basınında “kehanet laneti” başlıklarıyla yer buldu. Rasyonel açıklama ise basitti: Yüzlerce kişinin aylarca çalıştığı büyük prodüksiyonlarda münferit aksiliklerin yaşanması istatistiksel olarak kaçınılmazdı; ancak filmin teması, her olayın “işaret” olarak okunmasına zemin hazırlıyordu.

New York’un En Karanlık Adresi: Dakota Binası

“Uğursuz mekân” söylenceleri yalnızca stüdyolarla sınırlı değil. New York’taki tarihi Dakota Binası, 1968 yapımı “Rosemary’nin Bebeği” filmine dış mekân olarak ev sahipliği yaptıktan yıllar sonra, 1980’de John Lennon’ın binanın önünde öldürülmesiyle bambaşka bir anlam kazandı. Filmin karanlık konusuyla gerçek trajedinin aynı adreste buluşması, binayı popüler kültürün en çok konuşulan “işaretli” mekânlarından biri haline getirdi.

Türkiye’den Güncel Bir Örnek: İki Kez Yanan Köşk

Türkiye’de de bazı yapımların mekânlarıyla ilgili benzer tartışmalar yaşandı. Bunun en güncel örneği, “Şakir Paşa Ailesi: Mucizeler ve Skandallar” dizisi oldu. Aralık 2024’te dizinin Kartal’daki platosunda gece saatlerinde çıkan yangında, yapım için inşa edilen Şakir Paşa Köşkü dekoru tamamen kül oldu; yapım şirketi sabotaj ihtimalinin de araştırıldığını duyurdu. Aylar sonra, Nisan 2025’te bu kez dizinin Büyükada’daki çekim mekânında ikinci bir yangın çıktı ve bu yangında bir set çalışanı hayatını kaybetti.

Aynı yapımın iki ayrı mekânında kısa aralıklarla yangın çıkması sosyal medyada “uğursuzluk mu?” tartışmalarını başlatsa da, sektör temsilcileri dikkatin başka bir noktaya çekilmesi gerektiği görüşünde: Türkiye’de set ve plato güvenliği. Uzmanlara göre ahşap dekorlar, yoğun elektrik ekipmanı ve uzun çalışma saatlerinin bir araya geldiği setlerde asıl mesele batıl inanç değil, iş güvenliği önlemlerinin yeterliliği. Nitekim yaşanan can kaybı, tartışmanın “lanet” söyleminden çıkıp set çalışanlarının koşullarına odaklanmasına yol açtı.

Yeşilçam’dan Bugüne: Setlerin Kendi İnanç Dünyası

Türk sinema ve dizi sektöründe mekânlara dair söylencelerin yanında, köklü set ritüelleri de varlığını sürdürüyor. Yeşilçam döneminden bu yana birçok yapımda çekimlere başlamadan önce kurban kesilmesi, sete dua ile girilmesi ve ilk klaketin “uğuruna” özel önem verilmesi yaygın bir gelenek. Eski set emekçilerinin anlatımlarına göre, uzun süre boş kalan tarihi köşk ve yalılarda yapılan gece çekimleri de ekipler arasında her zaman tedirginlikle karşılanır, bu mekânlar hakkında kulaktan kulağa hikayeler dolaşırdı.

Lanet mi İstatistik mi?

İnsan zihni rastlantısal olayları anlamlı bir hikayeye bağlama eğiliminde. Yüzlerce kişinin, ağır ekipmanla ve zaman baskısı altında çalıştığı setlerde kazaların yaşanması istatistiksel bir gerçek ancak bu olaylar karanlık temalı bir yapımda ya da hikayesi zaten dramatik bir mekânda yaşandığında, “lanet” anlatısına dönüşmesi çok daha kolay oluyor.

Yine de bir gerçek değişmiyor: Kameralar kayıttayken yaşanan her talihsizlik, o mekânın adının bir söylenceyle anılmasına yetiyor. Ve bu hikayeler çekildikleri filmlerden bile uzun ömürlü olabiliyor.

Türk magazin tarihinde bazı olaylar vardır ki üzerinden kırk yılı aşkın süre geçmesine rağmen hâlâ konuşulur. Hülya Avşar’ın başına konan ve yalnızca iki gün kalabilen o taç da bunlardan biri. Peki genç bir kızın hayalini süsleyen birincilik nasıl oldu da elinden alındı? Ve daha da ilginci bu kayıp nasıl olup da Türkiye’nin en uzun soluklu şöhret hikayelerinden birinin kapısını araladı?

Sahnede Bir Yıldız Doğuyor

Yıl 1983. Bulvar Gazetesi’nin düzenlediği güzellik yarışmasının finali yapılıyor. Jürinin kararı açıklandığında sahnedeki genç kız sevincini gizleyemiyor; adı o gece bütün Türkiye’nin diline düşüyor: Hülya Avşar.

Balıkesir doğumlu, polis babasının görevi nedeniyle çocukluğu şehir şehir geçmiş bu genç kadın ailesiyle İstanbul’a taşındıktan kısa süre sonra katıldığı yarışmadan birincilikle ayrılmıştı. Her şey bir masal gibi başlamıştı. Ancak masalın bozulması için iki gün yetecekti.

Ortaya Çıkan Gerçek: Gizli Kalan Evlilik

Yarışmanın en katı kurallarından biri açıktı: Katılımcılar hiç evlenmemiş olmalıydı. Oysa Avşar’ın geçmişinde bilinmeyen bir sayfa vardı. Henüz on altı yaşındayken, 1979’da ziraat mühendisi Mehmet Tecirli ile nikâh masasına oturmuş, bu erken yaşta yapılan evlilik kısa sürmüş ve çift 1981’de boşanmıştı.

Taç töreninin üzerinden daha iki gün geçmişken bu evlilik gün yüzüne çıktı. İddialara göre olayı alevlendiren şey, ortaya çıkan bir düğün fotoğrafıydı. Organizasyon için yapılacak tek şey kalmıştı: Kural ihlali gerekçesiyle taç geri alındı ve birincilik ikinci seçilen yarışmacıya devredildi.

Genç Hülya için bu, herkesin önünde yaşanan büyük bir hayal kırıklığıydı. En azından o an öyle görünüyordu.

Taç Gitti Kariyer Geldi

İşin tuhaf tarafı şu: O taç başında kalsaydı Hülya Avşar bugün belki de eski güzeller albümünde solmuş bir fotoğraftan ibaret olacaktı.

Ama taç skandalı Avşar’ın adını öyle bir gündeme oturttu ki, kameralar ondan bir daha hiç ayrılmadı. Daha aynı yıl, 1983’te, Fikret Hakan ve Salih Güney’le başrolü paylaştığı “Haram” filmiyle beyaz perdeye adım attı. Ardından gelenler Türk sinemasının hafızasına kazınan yapımlardı: “Mavi Mavi”, “Fatmagül’ün Suçu Ne?”, cesur sahneleriyle konuşulan “Berlin in Berlin” ve oyunculuğunun takdir topladığı “Salkım Hanım’ın Taneleri”.

Sinemayla da yetinmedi. Müziğe el attı; 1995’te çıkardığı “Yarası Saklım” albümü bir milyonu aşan satışıyla kariyerinin zirvelerinden biri oldu. Televizyon programları, iş kadınlığı, tenis kortları derken Avşar, girmediği alan bırakmadı.

Yıllar Sonra Gelen Savunma: “Birincilik Hakkımdı”

Olayın üzerinden yıllar geçse de tartışma tam olarak kapanmadı. Yarışmanın şaibeli olduğu yönündeki iddialara Avşar’ın cevabı hep net oldu: Birinciliği hak ederek kazanmıştı. Dönemin Bulvar Gazetesi sahibi Nazlı Ilıcak da bu görüşü destekleyenler arasındaydı; gazeteci, Avşar’ı yarışma öncesinde tanımadıklarını, katılanlar arasında en güzelinin o olduğunu söyleyerek genç kraliçeye arka çıkmıştı.

Tacı Kaybeden Ama Tahtı Kimseye Bırakmayan Kadın

Bugün geriye dönüp bakınca tablo netleşiyor: Hülya Avşar resmi tacını yalnızca iki gün taşıyabildi ama magazin dünyasındaki tahtından kırk yılı aşkın süredir inmedi. Kimi zaman aşklarıyla, kimi zaman çıkışlarıyla, kimi zaman da tartışma yaratan sözleriyle hep gündemde kaldı.

O iki günlük taç, belki de Türk magazin tarihinin en kârlı kaybıydı. Çünkü Avşar’ın elinden alınan yalnızca bir aksesuar oldu; asıl kraliçelik, yıllar içinde kendi elleriyle inşa ettiği kariyerin ta kendisiydi.